14-11-05

wat een dagje

Een tumultueus dagje ... eentje met scherp emotionele randjes, die elk op zich niet echt je mood om zeep helpen, maar allemaal samen toch een warrig dagje maken.

1. Mijn studiegenoot heeft er de brui aan ... dus dat wordt weer eens socializen. Alhoewel, ik ken genoeg mensen op school, maar van groepje naar groepje lopen lijkt alsof je je nergens goed voelt (ik ben studieduurverkorter en zit in verschillende klassen), hoe zielig het ook klinkt. Maar als je je dan "bindt" aan enkele mensen verlies je vaak snel contact met de rest. Nu ... ik ben weer overdreven veel aan het piekeren ... gewoon naar school gaan en studeren. Een positieve noot: er is nu niemand meer die me overtuigt om niet naar de les te gaan ;-)

2. Zusje heeft LVDV want na een half jaartje is het gedaan met haar vriend (want "lief" klinkt lelijk volgens haar, I Agree). Ben een beetje "blij", maar dat mag ik niet zeggen. Ik vond hem een beetje te jong, te bazig, teveel eisend voor mijn zus. 'T wordt haar beurd om eens bazig te zijn. Maar dat ze eerst maar eens een pauze neemt voor ze een nieuwen aan de haak slaat.

3. Binnenkort is het terug 16 november ... en dan is het twee jaar geleden dat ik een vriend verloren ben in een auto ongeluk. Er wordt weer afgesproken met vrienden die hem kenden ... altijd wel leuke samenkomst en leuke herinneringen ophalen over hem, maar toch, een spijtige zaak. Ik ben ondertussen al ouder dan hij ooit is geworden :'( niet eerlijk. Ik wordt vooral kwaad als ik weet dat dronke chauffeurs levend thuis geraken en hij niet :( Hij is dood en het is zijn eigen schuld. Maar waarom krijgen die andere mensen die even roekeloos met hun leven omgaan niet het zelfde lot!? Hij heeft in ieder geval zijn leven héél heftig geleeft. Ik zou er op sommige vlakken beter eens een voorbeeld aan nemen.

20:45 Gepost door Milo | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.